Nieuwsbericht Toespraak Nieuwjaarsreceptie 4 januari 2019

Publicatiedatum: 08 januari 2019 12.25 uur

Ongetitelde afbeelding, 08-01-2019 12:33:34
Nieuwjaarsspeech burgemeester Mirjam Clermonts-Aretz.
Uitgesproken tijdens de nieuwjaarsreceptie op vrijdag 4 januari 2019.

Dames en heren,

Welkom, dames en heren, op de derde werkdag alweer van 2019. Welkom aan ons hoogste bestuursorgaan, onze gemeenteraad, aan de wethouders, ambtenaren, vertegenwoordigers van verenigingen, clubs, organisaties, instellingen en aan de burgers van Meerssen.

Vandaag begin ik de nieuwjaarsspeech met een persoonlijk moment. Ruim 24 uur geleden kwam ik terug uit Sri Lanka.

In Sri Lanka begroeten mensen elkaar met de gevouwen handen en zeggen: AYUBOWAN. Wat zoveel betekent als: dat je lang en gelukkig mag leven. En laat ik beginnen ook u allen dat toe te wensen.

De trip naar Sri Lanka samen met mijn dochter Ishara was een reis met een missie. We bouwen daar namelijk een huisje voor haar moeder, twee halfzussen en halfbroer. Als je met een gezin woont in pakweg tien golfplaten is het bouwen van een huisje een hele klus.

Ook de Srilankaanse cultuur komt weinig overeen met de onze. Functioneel, zakelijk, afspraak is afspraak en doorpakken is niet hun sterkste kant. Maar het goede nieuws is: het gaat lukken!

De muren van twee slaapkamers, woonkamer annex keuken en sanitaire ruimte zijn op hoogte. Nu moeten deuren, kozijnen en het dak nog en dan de doucheruimte inrichten. Ter plekke hebben we bij een bouwhandel (en stel u geen Gamma voor) een wc-pot en wasbak gekocht. We hadden keuze uit 1 witte of 1 blauwe.

De verbintenis met Sri Lanka is bij ons gezin John, Stephan, Ishara en ik heel groot. Tijdens onze reis met een missie hebben we een deeltje John achter gelaten in ons bonus moederland. Gevoed door emotie, liefde en dankbaarheid ben ik gisteren terug gekeerd in ons mooie Meerssen.

Na zo'n reis weet je eens te meer:
My home is where my heart is!

En nu sta ik hier voor u. En ik ben apetrots! Want in december vorig jaar ben ik - en met mij nog 379 andere burgemeesters - door Elsevier Weekblad ben uitgeroepen tot Nederlander van het jaar. De reden voor deze eervolle uitverkiezing is helaas minder prozaïsch: want volgens Elsevier is er geen publieke ambtsdrager die letterlijk zo onder vuur ligt als de burgemeester.

Ik sprak al van enige trots. Er is iets waar ik veel trotser op ben. Ruim een jaar geleden verscheen het dikke geschiedenisboek van Frank Hovens getiteld: In de armen van Maas, Geul en Watervalderbeek. Dat laatste overigens mag u gelet op de waterproblematiek van vorig jaar, letterlijk nemen ofwel Meerssen ín de Watervalderbeek. Maar dat terzijde.

Ten vervolge op de publicatie van deze 500 pagina dikke pil hield de auteur lezingen over Meerssen, uiteraard in Meerssen maar ook in Maastricht. Voor het gehoor van Koninklijk Limburgse Geschied- en Oudheidkundig Genootschap durfde hij de stelling aan dat Meerssen na Maastricht, dat wel, qua historie de interessantste gemeente van Limburg is. En daar, in het hol van de leeuw, in de op een na oudste stad van ons land, werd hij niet tegengesproken...  Kijk, dat maakt mij trots.

Zoals ik op zoveel van ons Meerssen trots ben. Dat mogen we best vaker uitspreken en uitdragen. Er gebeuren hier zoveel mooie dingen. Ik heb dat vorig jaar ervaren toen ik bij wijze van maatschappelijk stage onze harmonieën en fanfares heb bezocht. Niet voor een uitvoering of een officieel moment. Maar gewoon, aanschuiven bij de repetitie, stoelen klaar zetten, koffie maken in de pauze, de handen uit de mouwen steken.

Ik zag jong en oud musiceren, samen optrekken, de ouderen nemen de jongeren onder hun hoede, vrijwilligers in commissies en werkgroepen en bestuurders zorgen dat alles letterlijk en figuurlijk marcheert. De onderlinge verbondenheid is groot, de binding met de lokale samenleving eveneens. Het hoeden van de identiteit en authenticiteit van de eigen kern is bij hen in goede handen.

Wat ik zag bij de muziekgezelschappen kan ik ook zeggen van de sportverenigingen, natuur-en milieuclubs, jongerenclubs, vrijetijdsverenigingen, vrouwenclubs en niet te vergeten onze politieke partijen. En van vele andere platforms waarop burgers elkaar voor welk doel dan ook ontmoeten en waar onbaatzuchtig wordt samengewerkt. Onbaatzuchtig, mooi woord: zonder dat er baten tegenover staan. Die baten zijn er weliswaar niet in financiële zin maar in waarde voor de samenleving des te meer.

Onze gemeente - dames en heren - bestaat in zijn huidige vorm pas 37 jaar. Maar toch hebben we ook 100-jarigen in Meerssen. U begrijpt vast wel dat ik, zonder andere tekort te doen, twee eeuwelingen noem: vorig jaar was dat SV Meerssen en deze week begint het feest rond de 100ste verjaardag van harmonie en drumband Sint Agnes uit Bunde. Bijna niet voor te stellen, opgericht in het jaar dat de Eerste Wereldoorlog voorbij was. Letterlijk een eeuwigheid geleden en beide clubs nog springlevend en van groot belang voor onze gemeenschap.

Sint Agnes begint morgen haar feest met een concert, helaas niet in Meerssen maar in Valkenburg. Ik gun Valkenburg uiteraard de muzikale geneugten van haar buurgemeente, maar het legt tegelijkertijd bloot dat wij als gemeente nog slagen moeten maken op een moeilijke terrein als het accommodatiebeleid.

Zoals er overigens op tal van terreinen nog uitdagingen liggen. Onze raad en college beginnen nu aan het eerste volle kalenderjaar in hun nieuwe samenstelling. En dan komt de vraag naar voren of we onze ambities en plannen wel waar kunnen maken als gemeente met een betrekkelijk kleine en dus kwetsbare organisatie. Onderzoek toonde vorig jaar dat er onder voorwaarden een toekomst in het verschiet ligt voor een zelfstandige gemeente mits er aan een aantal voorwaarden wordt voldaan. Eén daarvan is de vorming van een regie-organisatie die onder aansturing van een eigen raad en een eigen college uitvoeringstaken voor ons oppakt. De zelfstandigheid is in dat scenario gewaarborgd. Eigen raad is goud waard!

Drie weken geleden besloot onze gemeenteraad dat scenario verder uit te werken. We zijn hard aan het studeren op de kansen, mogelijkheden en financiële aspecten van zo'n organisatie. Wat er voor Meerssen ook in de sterren geschreven staat, Meerssen blijft zichzelf en dat geldt ook voor de kernen die samen onze mooie gemeente vormen. De voorbeelden dat het zo gaat, liggen voor het oprapen, en naast de deur: Houthem bijvoorbeeld, is Houthem gebleven na het samengaan met Valkenburg. En na samenvoeging met Amby, Heer en Wolder is Maastricht toch ook zichzelf gebleven...

Er stroomt nog veel water door de Maas, de Geul en Watervalderbeek voor er grote wijzigingen in de bestuurlijke constellatie van deze regio worden doorgevoerd.

Over water gesproken, na de wateroverlast van vorig jaar hebben we, samen met tal ven betrokkenen en organisaties, al flinke slagen gemaakt. En de ernst van de problematiek maakt het goed mogelijk dat Meerssen dit jaar van het Rijk als een van slechts een handjevol gemeenten een forse financiële bijdrage krijgt om het probleem voor eens en altijd aan te pakken.

We hebben nog meer op ons bordje: de energietransitie, het wonen en winkelen, wegen- en verkeersproblemen, jeugdzorg, participatie en de WMO. En dan die andere afkorting: MAA, waar hopelijk dit jaar meer duidelijkheid komt over een eerlijke balans tussen economie en leefbaarheid. En de toekomst van onze markt, neen, niet de weekmarkt die vierde in 2018 haar succesvolle 35-jarig bestaan. Neen, de Markt met een hoofdletter. Wanneer richten we van hieruit onze blik op die monumentale Basiliek en een plein zonder blik?

Dit jaar vieren met een groot deel van Limburg dat in september 1944 de bevrijding van ons land begon. Velen in Limburg, ook in Meerssen, maakten die afschuwelijke winter van 44-45 gelukkig mee in een bevrijde situatie.75 jaar bevrijding wordt groots gevierd. En uitgerekend dit jaar zullen we ook in Meerssen een aantal Stolpersteine in ons straatbeeld zien. Als tastbaar aandenken en herinnering aan die voor vele Meerssense Joden gruwelijke holocaust.

Dames en heren, de wereld globaliseert in rap tempo. Een gevolg daarvan is dat mensen onzeker worden over die hele grote wereld. Ze gaan zich meer en meer koesteren in de eigen sociale omgeving en geborgenheid zoeken in de eigen lokale gemeenschap. Ik had het al even over de identiteit van onze kernen en onze gemeente. Zo heeft ook ieder mens zijn eigen specifieke identiteit. Ook uw burgemeester.

En als die iets wil zeggen vanuit haar hart, dan doet ze dat, met respect voor het Meerssjens, in de taal uit de regio waar ze opgroeide:

Ich wunsch uch u ziëlig neujoar en un gauw gezondheed,
Vier prooste en drinke op het kostbaarste dat vur hant:
Vur drinke op het laeve!

Foto: Karel Curvers, www.meervandaag.nl